Negen dagen geleden verscheen de nieuwe Carrie-serie op Prime Video en de meningen lopen hard uiteen. Mike Flanagan, de regisseur achter Midnight Mass en The Haunting of Hill House, waagde zich aan Stephen Kings debuutroman uit 1974 en trekt het verhaal over acht afleveringen uit. Wie het boek of een van de eerdere films kent, weet wat er komt: een gepest meisje met telekinetische krachten, een gestoorde moeder en een eindeloze reeks vernederingen die uitmondt in bloed op het schoolbal. De vraag is of die opzet standhoudt als serie, en of je je tijd eraan moet besteden.
Wie is Carrie White dit keer
De rol van Carrie wordt vertolkt door Summer H. Howell, die de nerveuze, teruggetrokken kant van het personage overtuigend neerzet volgens vrijwel alle recensenten. Samantha Sloyan, bekend van Flanagans eerdere series, speelt moeder Margaret White en zet een religieus fanatisme neer dat minder karikaturaal aanvoelt dan in de film uit 1976. Verder zie je Siena Agudong als Sue Snell en Matthew Lillard als schooldirecteur Grayle. Flanagan regisseerde zelf vier van de acht afleveringen en bleef daarnaast aan boord als scenarioschrijver en uitvoerend producent, met King zelf ook als producent.
Flanagan en King, geen toevallige combinatie
Flanagan werkte al eerder aan Kings werk, met Gerald's Game en Doctor Sleep als bewijs dat hij de schrijver begrijpt zonder in pure schrikeffecten te vervallen. Dat verklaart waarom King zelf als uitvoerend producent aan boord bleef. Waar de film uit 1976 vooral leunde op het shockeffect van het bloedbad op het bal en de versie uit 2013 weinig toevoegde aan dat recept, kiest Flanagan voor een trager, psychologischer verhaal. Hij besteedt opvallend veel tijd aan de jeugd van moeder Margaret, gespeeld door Samantha Sloyan, om te laten zien waar haar religieuze obsessie vandaan komt in plaats van haar simpelweg neer te zetten als eendimensionale schurk.
Acht afleveringen voor een verhaal dat in twee uur paste
Dat is meteen het grootste discussiepunt. De roman is kort, de films uit 1976 en 2013 duurden ieder ruim anderhalf uur, en nu moet datzelfde verhaal acht afleveringen vullen. Horror als streamingserie is een trend die we vaker zien, denk aan het nieuwste seizoen van American Horror Story, maar niet elk verhaal is gebouwd om uitgerekt te worden. Flanagan gebruikt de extra ruimte om dieper in te gaan op Carries schooltijd en de voorgeschiedenis van Margaret, wat de personages meer gewicht geeft. Tegelijk zorgt het ervoor dat het tempo op momenten wegzakt, vooral in het middenstuk. FandomWire gaf de serie daarom een krappe 5 uit 10, met als belangrijkste kritiekpunt dat dezelfde conflicten te vaak terugkeren voordat het verhaal eindelijk verder komt. TV Guide noemt de serie warm en invoelend, maar vindt het slot verwarrend in plaats van verhelderend, en merkt daarnaast op dat het expliciete geweld uit het boek grotendeels is afgezwakt.
Wat de critici ervan vinden
Op Rotten Tomatoes staat de serie rond de 85 procent, een prima score voor een nieuwe horrorserie. Maar het cijfer verbergt een stevige verdeeldheid. Collider noemt de serie verslavend ondanks de gebreken, en Nerdist prijst vrijwel elk aspect van de uitvoering. The Hollywood Reporter is kritischer en vindt deze Carrie juist minder onderscheidend en minder eng dan hij zou moeten zijn, terwijl Slashfilm stelt dat het verhaal zich simpelweg niet goed leent voor een tv-aanpak. Reboots liggen sowieso gevoelig, zoals je ook terugziet bij de discussie rond de nieuwe He-Man film, waar fans en critici het evenmin eens zijn. Wat opvalt: bijna niemand twijfelt aan de acteerprestaties, het geschilpunt zit in de lengte en het tempo.
Het origineel van Stephen King gaat inmiddels meer dan vijftig jaar mee en is een van de bekendste horrorromans ooit, met de eerste publicatie in 1974 als startpunt van Kings hele carrière. Dat een verhaal met zo'n status elke tien tot vijftien jaar weer wordt opgepakt, zegt iets over hoe herkenbaar het thema van pesten en buitensluiting nog altijd is.
Kijk je dit weekend, of sla je over
Als je fan bent van Flanagans werk, met zijn traagopbouwende spanning en personages die meer tijd krijgen dan gebruikelijk in horror, dan is deze Carrie het proberen waard. Verwacht geen jumpscare-fest maar een serie die inzet op sfeer en karakteropbouw, met Summer H. Howell als reden om door te kijken tot het bal in de laatste aflevering. Heb je weinig geduld voor een uitgerekt verhaal of ben je op zoek naar de directe klap van de film uit 1976, dan kun je beter die twee uur opzoeken in plaats van de volledige acht afleveringen. Prime Video heeft in elk geval weer een gespreksonderwerp te pakken voor dit najaar, en met acht afleveringen die in één keer online staan, kun je het hele seizoen in een weekend wegwerken als je daarvoor in de stemming bent. Doe het liever met het licht uit en zonder onderbrekingen: de serie werkt het best als je de opbouw de tijd geeft in plaats van hem tussen twee andere dingen door te kijken.