Vier decennia na de originele actiefiguur maakt He-Man zijn terugkeer in de bioscoop. Masters of the Universe speelt vanaf 5 juni en trekt sterk uiteenlopende kritieken, van enthousiast tot vernietigend. Hieronder leggen we uit wat je te zien krijgt en voor wie de film is gemaakt.
Van speelgoed tot blockbuster
In 1981 lanceerde Mattel een reeks actiefiguren die een generatie jongens tekende: Masters of the Universe, met He-Man als held en Skeletor als aartsrivaal. Een tekenfilmserie volgde, en in 1987 een speelfilm met Dolph Lundgren die sindsdien cultstatus geniet. Nu is er een nieuwe poging, met een productiebudget van 170 tot 200 miljoen dollar en Travis Knight als regisseur. Knight maakte eerder Bumblebee, de meest gewaardeerde film uit de Transformers-reeks, dus de verwachtingen mochten hoog zijn.
Amazon MGM Studios financierde de film en Sony Pictures distribueert hem buiten de VS. Dat zijn geen kleine namen, en dat is zichtbaar op het scherm: dit is geen goedkoop nostalgie-project maar een serieuze poging om een nieuwe franchise op te zetten.
Nicholas Galitzine als Prince Adam
De man in de leren broek is Nicholas Galitzine. Je kent hem misschien van The Idea of You of Red, White & Royal Blue, films voor een totaal ander publiek. Voor Masters of the Universe bouwde hij letterlijk een ander lichaam op. Hij vertelde na de opnames openlijk dat hij meteen begon te eten wat hij wilde, wat iets zegt over hoe streng het voedingsschema was geweest.
Het personage is interessant opgezet: Adam heeft Eternia vijftien jaar geleden verlaten en leidt een alledaags leven op aarde. Het Sword of Power trekt hem terug. Niet de meest originele premisse, maar het werkt als kapstok voor iemand die zijn bestemming niet per se wil aanvaarden. Die twijfel geeft Galitzine iets om mee te werken, en dat lukt hem aardig.
De rest van de cast is verrassend sterk. Jared Leto speelt Skeletor, een rol waarbij je meteen benieuwd bent hoe hij de balans vindt tussen campy en dreigend. Idris Elba is Man-At-Arms. Camila Mendes speelt Teela. En Kristen Wiig leent haar stem aan Roboto. Dat is een opvallende mix, maar niet per se een slechte. Elk van hen brengt een heel eigen energie mee die de film afwisseling geeft.
Het verhaal in het kort
Adam keert terug naar Eternia en treft een planeet die volledig onder het bewind van Skeletor is gevallen. Samen met Teela en Man-At-Arms moet hij zijn bestemming als He-Man aanvaarden om zijn thuiswereld te redden. Simpel, ja. Maar de originele serie was ook nooit een verhaal voor nuanceliefhebbers. De kracht lag altijd in de personages en de wereld, niet in de plot-complexiteit.
De film duurt 141 minuten, wat aan de lange kant is voor dit soort materiaal. Fans van de originele serie zullen veel herkennen: Castle Grayskull speelt een grote rol, de Power Sword keert terug, en de sfeer van Eternia is zichtbaar op het scherm. Of dat genoeg is om anderhalfuur vast te houden, verschilt per kijker.
Waarom de reviews zo ver uiteenlopen
Masters of the Universe polariseert. IndieWire vergeleek het met de Barbie-film: He-Man krijgt de Barbie-behandeling. Dat is zowel een compliment als een kritiekpunt. Barbie slaagde erin om een speelgoed-IP te laden met culturele betekenis en laagjes. Masters of the Universe probeert dat ook, maar haalt dat niveau niet.
CBR was positief: "Nicholas Galitzine makes He-Man the hero fans deserve." The Wrap was ronduit negatief: "A confused and embarrassed sci-fi fantasy flop." Roger Ebert.com koos het midden: "He-Man glows up and goofs off."
Die verdeeldheid wijst op een film die niet precies weet wat hij wil zijn. Serieus of zelfspot? Kindvriendelijk of voor de nostalgische volwassene? Die twijfel over de eigen toon is op het scherm voelbaar. Het is duidelijk geen ramp als de versie uit 1987, maar ook niet een film die je meteen nog een keer wil zien. Voor wie meer wil lezen over de geschiedenis van het franchise, biedt Wikipedia een goed overzicht van wat er in al die jaren is gebeurd met He-Man op het witte doek.
Is het de bioscoop waard?
Als je als kind He-Man-figuren had en je er niet te serieus over doet, is dit een prima bioscoopavond. De film ziet er goed uit, Galitzine is een sympathieke held, en er zijn voldoende actiescenes om het tempo erin te houden. Het is zomerkijkvoer dat doet wat het belooft: spektakel leveren.
Als je hoopt op een film met de diepgang van een goede Marvel-productie of de zelfbewuste humor van Barbie, ga je waarschijnlijk te veel verwachten. Masters of the Universe speelt het veilig waar het gedurfd had kunnen zijn. Een gemiste kans, maar geen afspatser.
Houd je van films waarbij Hollywood worstelt met nostalgie? Lees ook ons stuk over de Jackson-biopic, die precies dezelfde vraag oproept: wanneer is eerbetoon genoeg, en wanneer wil je meer? En als je na de film nog een avond wil plannen: de WK-wedstrijden van Oranje zijn bij Pathe in de bioscoop te volgen, een heel andere manier om collectief een zaal te vullen.